ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ - ΑΓΙΑΣΜΟΣ                          

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ




    ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ


     

     

     

    

     

    ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

     Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἀποτελεῖ τὴν ἀπόδειξη καὶ τὸ προανάκρουσμα «τῆς κοινῆς (τῶν πάντων) ἀνάστασης». Ἀποτελεῖ τὴν πιστοποίηση τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοῦ ἔσχατου ἐχθροῦ τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδὴ τοῦ θανάτου.

    Τὸ θαῦμα τῆς ἔγερσης τοῦ Λαζάρου ἄφησε εὐγνώμονες τὶς ἀδελφές του καὶ παράλληλα κατέπληξε τὰ πλήθη τῶν Ἑβραίων. Οἱ μὲν ἀδελφὲς Μάρθα καὶ Μαρία, ὅταν ὁ Χριστὸς ἐπισκέφθηκε τὴ Βηθανία, παρέθεσαν τράπεζα, στὴν ὁποία ὑπηρετοῦσαν τὸν εὐεργέτη τους. Ἡ Μαρία μάλιστα ἄλειψε τοὺς πόδας τοῦ Χριστοῦ μὲ πολύτιμο μύρο «καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς» ἐπιδεικνύοντας ὄχι μόνο τὴν εὐγνωμοσύνη της, ἀλλὰ προετοιμάζοντας ταυτόχρονα τὸν Κύριο γιὰ τὴν ταφή του.

    Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὁ ὄχλος ὅταν ἔμαθε ὅτι ὁ Χριστὸς βρισκόταν στὸ σπίτι τοῦ Λαζάρου ἔσπευσε ἀπὸ περιέργεια νὰ δεῖ τὸ παράδοξο: «ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν». Πῆγαν δηλαδὴ γιὰ νὰ περιεργαστοῦν τόσο τὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος θαυματούργησε, ὅσο καὶ τὸν Λάζαρο, ποὺ ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν. Τὴν ἴδια περιέργεια καὶ θαυμασμὸ ἐκδηλώνουν καὶ τὰ πλήθη τὴν ἑπόμενη μέρα. Ὅταν μαθαίνουν ὅτι ὁ Χριστὸς πρόκειται νὰ ἀνέβει στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα, βγῆκαν γιὰ νὰ τὸν προϋπαντήσουν βαστάζοντες κλάδους φοινίκων.

    Ὅλοι ἦταν ἐνθουσιασμένοι γιὰ τό «σημεῖον» ποὺ ὁ Ἰησοῦς ἐποίησε καὶ φώναζαν «ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ». Ἡ ὑποδοχὴ εἶχε ἔνταση καὶ ἦταν μεγαλειώδης, ἀλλὰ ὁ Κύριος παρέμεινε ἤρεμος καὶ εἰσῆλθε στὴν πόλη «καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου». Ἔτσι ἀποδείκνυε ὄχι μόνο τὴν ταπείνωσή του, ἀλλὰ καὶ τὸ μάταιο καὶ ἐπιφανειακὸ τῶν ἐκδηλώσεων τοῦ πλήθους. Γνώριζε ὁ Κύριος ὅτι ἡ ὑποδοχὴ δὲν γινόταν διότι ὅλοι ἐκεῖνοι πίστευαν στὴ θεότητά του. Τὸ πλῆθος εἶχε ἐνθουσιαστεῖ ἀπὸ τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς ἀνάστασης τοῦ Λαζάρου καὶ ἐξεδήλωσε ἕνα παροδικὸ ἐνθουσιασμό. Ὅ,τι ἀκριβῶς εἶχε προφητευτεῖ διὰ στόματος τοῦ προφήτη Ἠσαΐα: «ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσί με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ».

    Τὸ μὴ γνήσιο τῶν ἐκδηλώσεων τοῦ πλήθους καὶ ἡ σαφὴς ἔλλειψη πίστης πρὸς τὸν Χριστό, ἀποδείχθηκε λίγες μέρες μετά, ὅταν οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι φώναζαν καὶ ζητοῦσαν τὸν θάνατο τοῦ εὐεργέτη τους: «ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν».

    Ἂς προσέξουμε καὶ ἐμεῖς μήπως ἐνδώσουμε στὸν ἴδιο πειρασμὸ καὶ ἀντὶ νὰ τιμήσουμε τὸν εὐεργέτη καθὼς ἁρμόζει στὴν προσφορά του, μείνουμε σὲ ἕνα ἐπιφανειακὸ ἐνθουσιασμό. Ὁ Μεσσίας δὲν τιμᾶται μὲ φωνὲς καὶ στρώσιμο κλάδων βαΐων, ἀλλὰ μὲ τὴ δική μας συμμετοχὴ στὰ Πάθη του. Αὐτὸ γίνεται ἡσύχως καὶ ἐν μετανοίᾳ. Μποροῦμε μὲν νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Κύριο τῆς δόξης, καθὼς αὐτὸς πορεύεται γιὰ νὰ σταυρωθεῖ, ὅμως αὐτὸ ἂς τὸ κάνουμε ἀκολουθῶντάς τον. Ἡ ζωὴ καὶ ἡ δράση καὶ τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔγιναν γιὰ νὰ μᾶς ἐντυπωσιάσουν οὔτε γιὰ νὰ μᾶς καταπλήξουν. Τέτοιου εἴδους ἀντιδράσεις δὲν ἔχουν συνέχεια, ἀλλὰ γρήγορα ξεφτίζουν στὰ ἀντίθετά τους, ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε καὶ μὲ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι μετέπεσαν ἀπὸ τὸ νὰ τιμοῦν τὸν Χριστὸ στὸ νὰ ἐπιζητοῦν τὴ θανάτωσή του.

    Τὸ ὑπερφυὲς γεγονὸς τῆς ἀνάστασης τοῦ Λαζάρου εἶναι ἕνα χαρμόσυνο γεγονός, στὸ ὁποῖο γίνεται βέβαια ὑποδοχὴ θριαμβευτική, μεταπίπτει, ὅμως, δραματικὰ σὲ λύπη τὴν ἑβδομάδα τῶν Παθῶν, γιὰ νὰ καταλήξει ξανὰ σὲ ἀνείπωτη χαρὰ καὶ δοξολογία μὲ τὴν Ἀνάσταση. Καὶ ἐμεῖς, γιὰ νὰ τιμήσουμε ὀρθὰ τὸν Κύριο πρέπει νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε σὲ αὐτὴ τὴν σταυροαναστάσιμή του πορεία, ποὺ ἀπὸ τὸ πάθος καταλήγει στὴ δόξα.  Συμπορευόμενοι μαζί του ἐν μετανοίᾳ καὶ βαστάζοντας ὁ καθένας τὸν δικό του σταυρὸ θὰ μετάσχουμε στὴν ὄντως ζωὴ καὶ θὰ μπορέσουμε δικαίως καὶ νομίμως νὰ χαροῦμε τὴν Ἀνάσταση. 

    


    Διάφορα Κείμενα